Witold Jemielity (ur. 24 listopada 1935 we wsi Brzózki Brzezińskie w gminie Wysokie Mazowieckie, zm. 26 września 2022 r. w Łomży) – polski ksiądz katolicki, profesor nauk teologicznych, historyk Kościoła.

Życiorys Ukończył szkołę średnią w Różanymstoku, ale maturę zdawał w Białymstoku. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży. Święcenia kapłańskie otrzymał 26 grudnia 1958 r. Kontynuował studia na Wydziale Teologicznym KUL. Tytuł magistra teologii uzyskał w 1962 r. na podstawie pracy Działalność duszpasterska biskupa Konstantego Ireneusza Łubieńskiego (1863–1869). Stopień naukowy doktora teologii w zakresie historii Kościoła otrzymał w 1963 r. Nadała mu go Rada Wydziału Teologicznego KUL na podstawie rozprawy Diecezja sejneńska w latach 1872–1893. Od 1964 do 1966 r. studiował w Rzymie i Paryżu. W 1975 r. Rada Wydziału KUL nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej Diecezja augustowska, czyli sejneńska w latach 1818–1872. W roku akademickim 1986–1987 był adiunktem na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Pełnił tę funkcję ponownie od 1992 r. Rektor ATK z dniem 1 marca 1994 r. mianował go na stanowisko profesora nadzwyczajnego na Wydziale Prawa Kanonicznego. Od 1 października 1994 r.