Św. Remaklus (Remaculus, Remacle, Rimagilus; zm. 673) – był benedyktyńskim misjonarzem i biskupem.
Życie Remaklus dorastał na dworze książęcym w Akwitanii i studiował u biskupa Bourges, Sulpitiusa Pobożnego. W 625 został mnichem w opactwie Luxeuil, a następnie przyjął święcenia kapłańskie. Około 631 r. św. Eligiusz założył opactwo Solignac i posłał po mnichów z Luxeil, w tym Remaclusa, który został pierwszym opatem. Opactwo przestrzegało zasady jak w Luxeil. Audoin napisał, że Solignac szybko zyskał na znaczeniu. Stał się szczególnie znany ze swojego warsztatu złotniczegoHavard, Henry. Histoire de l'orfèvrerie française Paris. Librairies-imprimeries réunies, 1896, p. 69.
Remaklus otrzymał wówczas również opactwo w Cougnon w księstwie Luksemburg. Służył jako doradca Sigeberta III z Austrazji i przekonał go do założenia podwójnego klasztoru w Malmedy w 648 i Stavelot w 650. Remaclus służył jako opat Stavelot i Malmedy. Wzniesiony jako księstwo kościelne przyłączone do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, jego głowa nosiła tytuł księcia-opata"Histoire", Ville de Stavelot. lewo|mały|200x200px| Plac św. Remaklusa w Stavelot W 650 r. Amand, biskup Maastricht, zrezygnował z urzędu, aby wznowić pracę misyjnąButler, Alban. "St. Amandus, Bishop and Confessor", The Lives of the Saints, Vol. III, 1866. Na jego miejsce powołano Remaklusa.