Dlatego DeVries zaczął szukać odpowiedniego pacjenta do pierwszej próby. W 1982 FDA wydała zgodę na eksperymentowanie z urządzeniem na człowieku, więc panel sześciu członków z Centrum Medycznego Uniwersytetu Utah rozpoczął poszukiwania pacjenta. Grupa składała się z dwóch kardiologów, psychiatry, pielęgniarki, pracownika socjalnego i DeVriesa; decyzję wszczepienia sztucznego serca Jarvik-7 62-letniemu choremu (Barney Clark) podjęto jednogłośnie.
2 grudnia 1982 DeVries i jego zespół chirurgiczny wykonali pierwszy implant TAH u człowieka. Szeroko nagłośnione wydarzenie uczyniło DeVriesa międzynarodową sławą. Śmierć Clarka z powodu niewydolności wielonarządowej 112 dni po implantacji. Wiele etycznych i praktycznych problemów zgłaszanych przez opinię publiczną spowodowały, że FDA i zespół z Utah ponownie oceniły protokoły programu TAH. Czując, że intensywna kontrola spowalnia jego badania, DeVries opuścił Uniwersytet Utah w 1984, aby przyjąć stanowisko w Humana Heart Institute International w Louisville w stanie Kentucky. 25 listopada 1984 DeVries wszczepił swoje drugie sztuczne serce Jarvik-7 52-letniemu Williamowi Schroederowi. Podobnie jak Clark, Schroeder był przedmiotem intensywnych relacji w mediach podczas okresu pooperacyjnego i kilku późniejszych powikłań, w tym gorączki i udarów.