Frontstalag i Zwangsarbeitslager w Szebniach – niemiecki nazistowski obóz dla jeńców radzieckich (od 8 października 1941 do listopada 1942 i ponownie od marca do 8 września 1944) oraz obóz pracy przymusowej dla Polaków, Żydów i Ukraińców (od 11 marca 1943 do 2 lutego 1944), zlokalizowany w Szebniach na Pogórzu Środkowobeskidzkim, 10 km na wschód od Jasła.
Stalag 327/325 (1941–1942) Podwaliny pod obóz dał punkt etapowy dla kompanii transportowej oddziału konnego Wehrmachtu, zbudowany na przełomie 1939 i 1940, który składał się z 8 baraków na powierzchni 10 hektarów.
W połowie września 1941 wojsko opuściło obóz, a już 8 października tego roku przybył pierwszy transport ok. 2 tys. ludzi z terenów Związku Radzieckiego przywiezionych koleją do stacji Moderówka (obecnie Szebnie) – wtedy powstał frontstalag. W listopadzie przybyły jeszcze 3 transporty i liczba uwięzionych wynosiła od 5 do 7 tys. W jednym baraku znajdowało się około 300 osób, a wszystkich baraków było 20 (o długości około 40 m, szerokość 7 m.). Tylko część z nich mieszkała w barakach, dlatego śmiertelność była duża (w listopadzie 1941: 8-10 osób dziennie). Jeńcy byli skrajnie niedożywieni, trzymani w niehigienicznych warunkach i w zimnie, byli bici lub zabijani przez strażników, a celem komendy obozu było ich możliwie szybkie wyniszczenie.