Efekt Aharonova-Bohma, również efekt Ehrenberga-Sidaya-Aharonova-Bohma – zjawisko kwantowomechaniczne, w którym naładowana cząstka odczuwa obecność pola elektromagnetycznego w obszarach, gdzie tego pola nie ma. Taki efekt pokazuje, że znajomość lokalnych pól nie wystarcza, by przewidzieć ewolucję układu kwantowego.
Pierwsi przewidzieli ten efekt dwaj fizycy, Werner Ehrenberg i Raymond E. Siday, w 1949 rokuW. Ehrenberg et R.E. Siday, The Refractive Index in Electron Optics and the Principles of Dynamics, Proc. Phys. Soc., vol. B62, 1949, s. 8-21., a później Yakir Aharonov i David Bohm odkryli podobne zjawiskaY. Aharonov et D. Bohm, Significance of electromagnetic potentials in quantum theory, Phys. Rev., vol. 115, 1959, s. 485-491.Y. Aharonov et D. Bohm, Further Considerations on Electromagnetic Potentials in the Quantum Theory, Phys. Rev., vol. 123, 1961, s. 1511–1524.. Efekt pojawi się w przypadku zarówno pól magnetycznych, jak i elektrycznych, ale jest łatwiejszy do zmierzenia w przypadku pola magnetycznego.