Dalsze komory i korytarze, zwłaszcza górnego pietra, odkryli w latach 1922-1950 speleolodzy z Liptowskiego Mikułasza i okolicStanišovská jaskyňa na stronie „Správy slovenských jaskýň” .

Charakterystyka Podobnie jak i sąsiednie jaskinie, Mała Staniszowska i Nowa Staniszowska, Jaskinia Staniszowska jest pochodzenia fluwiokrasowego. Wyerodowały ją w szaroniebieskich wapieniach tzw. gutensteinskich środkowego triasu, należących do płaszczowiny choczańskiej, wody podziemnej rzeczki Štiavnicy. Ciągnie się w głąb masywu Smrekovicy w kierunku północnym. Składa się na nią 1680 m przestronnych korytarzy i sal, rozwiniętych w dwóch poziomach. Dolne partie, leżące ok. 25 m ponad lustrem potoku Štiavnica, mają znacznie zniszczoną szatę naciekową – zachowały się jedynie najgrubsze stalagmity, wokół których wytworzyły się jeziorka w misach martwicowych. W tylnej części jaskini występują kaskadowe jeziorka, a na ścianach śnieżnobiałe draperie naciekowe. Korytarze i komory górnego piętra, odkrytego w 1922 r., charakteryzują się bogatą i nienaruszoną szatą naciekową. Wśród nich wyróżnia się Klenotnica – fragment z gęstym lasem stalagmitów.

Temperatura w jaskini utrzymuje się w granicach od 6,4 °C do 7,0 °C.