Dwa razy był aresztowany przez Austriaków. W listopadzie 1918 wraz z oddziałem płka Czesława Rybińskiego wyruszył na odsiecz Lwowa. Po bitwie pod Mikulińcami 28 listopada był więziony przez Ukraińców w Tarnopolu do kwietnia 1919, po czym udało mu się uciec i przedostać do Odessy. Od czerwca 1919 był komendantem placówki POW w Odessie. Następnie pełnił funkcje: komendanta okręgu odeskiego (od 1 sierpnia 1919), komendanta rejonu czarnomorskiego (od 1 listopada 1919 do połowy 1920), komendanta rejonu konstantynopolitańskiego i kaukaskiego POW (od 20 lutego do 20 kwietnia 1920), zastępcy komendanta Komendy Naczelnej III C (do końca maja 1920) i komendanta wywiadu POW w Konstantynopolu (od czerwca do października 1920). Po powrocie do kraju w listopadzie 1920 był w stopniu podporucznika oficerem do zleceń specjalnych Oddziału II Naczelnego Dowództwa WP oraz referentem "Centralnej Agentury" w wydziale wywiadowczym Oddziału II Sztabu Generalnego WP. 31 sierpnia 1924 na własną prośbe przeszedł do rezerwy w stopniu porucznika.