Kolejne zebranie, które odbyło się 4 października 1947 w sali obrad Rady Miejskiej w kłodzkim ratuszu z udziałem dyrektora IŚ dr. Romana Lutmana i członka Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN dr. Antoniego Wrzoska, wyznaczyło cele i zadania, m.in. koordynację działalności naukowej i badawczej. Ten pionierski okres to także czas propagandowego zagospodarowania rzekomej ciągłości historycznej, tworzenia mitu powrotu po wiekach do Macierzy, intensyfikowania działalności społeczno-kulturalnej, co miało na celu jak najszybsze emocjonalne związanie mieszkańców z tzw. Ziemiami Odzyskanymi.
Instytut Śląski włączono w czerwcu 1948 do Instytutu Zachodniego w Poznaniu i jako jego oddział przeniesiono do Wrocławia. W 1950 oddział wrocławski rozwiązano, tym samym Instytut Śląski przestał istnieć. Do 1950, kiedy weszły w życie centralistyczne zarządzenia władz, udało się stworzyć w Kłodzku organizację skupiającą miłośników historii i lokalnych patriotów, której zadaniem było „popularyzowanie regionu, jego walorów turystycznych, gospodarczych i historycznych”. Potem działalność Towarzystwa została zahamowana. TMZK koordynowało prace naukowe i badawcze w regionie, organizowało życie kulturalne w świetlicach i prowadziło działalność wydawniczą. Kłodzko miało się stać ośrodkiem kulturalno-naukowym o ponadprowincjonalnej randze.