Taksonomia tego rodzaju opiera się głównie na morfologii szczękoczułek (terminologię ich dotyczącą opracował Hermann Wiehle w pracy z 1939 roku) i, w mniejszym stopniu, na morfologii genitaliów.
Morfologia Długość ciała wynosi od 3,8 do 13,3 mm. Wszystkie gatunki z rodzaju kwadratnik cechują dobrze wykształcone i wydłużone szczękoczułki u samców (wykorzystywane m.in. do przytrzymywania samic podczas kopulacji), wydłużone i wąskie ciało, owalny, wydłużony i spłaszczony grzbietowo karapaks, prosoma dłuższa niż szersza z wyraźną jamką środkową (), opistosoma również wąska i długa z gruczołami przędnymi na końcu, równoległe rzędy małych oczu (każde oko otacza czarna obwódka) z zazwyczaj oddzielonymi od reszty oczami bocznymi oraz otwór płciowy samicy ulokowany przy zakrzywionym końcu bruzdy epigastrycznej ().
Występowanie Takson kosmopolityczny, rozpowszechniony w Europie (w Polsce występuje 9 gatunków), Afryce, Azji i Amerykach. 67 gatunków występuje w krainie neotropikalnej (z czego 15 gatunków stwierdzono w Ameryce Północnej), a 56 – w Australazji. Zasięgi geograficzne poszczególnych gatunków nie są jednak w pełni poznane.
Kwadratniki zamieszkują m.in. drzewa i krzewy, wysokie trawy na łąkach bądź zarośla na brzegach jezior i potoków.