Kolejna przebudowa miała miejsce w latach 1890–1896, a nad pracami czuwał mistrz murarski Adolf Kassner. Fasada budynku zyskała wówczas eklektyczne formy z przewagą detali neobarokowych. Narożnik budynku był szczególnie zaakcentowany: od strony placu Solnego, w zewnętrznej osi na trzeciej i czwartej kondygnacji umieszczono wykusz, narożnik był boniowany i przypominał w swej formie obelisk. Gzyms wieńczący, zarówno od strony placu, jak i ulicy Ofiar Oświęcimskich był wygięty łukowo, a nad nim umieszczono kopułę ozdobioną rzeźbionymi postaciami i wazonami. Cały budynek do czwartej kondygnacji był pokryty pozornym boniowaniem. W północnej osi zewnętrznej umieszczony był taki sam jak w części południowej wykusz, a nad nim znajdował się gzyms wieńczący wygięty w łuk, ale przerwany u szczytu. Nad nim umieszczono jednoosiowy szczyt z oknem łukowym wstawionym pomiędzy kolumienkami podtrzymującymi ozdobny trójkątny tympanon z wieńczącym wazonem. Na parterze i pod wykuszami umieszczono duże okna wystawowe. Kalenicowy dach był urozmaicony szczytami i lukarnami. Na dachu umieszczono napis reklamowy sporządzony z pojedynczych liter.