Około 1650 obiekt zwieńczono barokowym hełmem. W 1724 bramę nakryto czterospadowym dachem namiotowym z latarnią. Od 1724 do 1755 funkcjonowało tutaj więzienie z domem pracy przymusowej, w którym osadzeni trudnili się przędzeniem wełny. Umieszczano w nim żebraków, włóczęgów i Cyganów. W 1836 doszło do poszerzenia osi przejazdu. Odnowiono wówczas również elewację zachodnią. Od połowy XIX wieku do około roku 1914 działały tu warsztaty wojskowe.
W 1924 bramę restaurowano i umieszczono w niej Muzeum Regionalne. Eksponowano w nim zbiory stowarzyszenia historyczno-krajoznawczego działającego w Słupsku od 1906. Mimo podpalenia miasta przez Sowietów w 1945 budynek ocalał, ale ze zbiorów zachowało się jedynie 10% kolekcji. Muzeum działało w tej lokalizacji do 1965, kiedy to ekspozycję przeniesiono do Zamku Książąt Pomorskich, który został wtedy wyremontowany.