Język serbski "Ѝ" (podobnie jak inne samogłoski z akcentem ostrym, grawisowym, daszkiem lub podwójnym grawisem) można opcjonalnie użyć w tekstach serbskich, aby pokazać jeden z czterech możliwych tonów sylaby akcentowanej. W przypadkach takich jak приѝкупити („zbierać”) kontra прику́пити („kupić więcej”) lub ѝskup („odkupienie” „okup”) vs. и̏skup ('spotkanie'), użycie znaków diakrytycznych może również zapobiec niejasności. W alfabecie łacińskim serbsko-chorwackim (Gajewica) wszystkie znaki akcentu/tonu są takie same: cyrylica "Ѝ" odpowiada łacinie "ì" itd.
Języki wschodniosłowiańskie "Ѝ" i każdą inną samogłoskę z ostrym akcentem można znaleźć w starszych książkach rosyjskich i ukraińskich jako akcentowane warianty samogłosek regularnych (bez akcentu) aż do początku XX wieku, jak rosyjskie вѝна („wina”) kontra вина̀ („wina”). Ostatnio typografie wschodniosłowiańskie zaczęły używać akcentu ostrego (ви́на) zamiast akcentu grawisowego (вѝна) do oznaczania akcentu.