Po włączeniu Bielska w granice Polski pogłębił swoje zainteresowanie niemiecką kulturą, w 1921 założył Walterem Kuhnem i grupę zajmującą się historią lokalną i rozwojem patriotycznym poprzez krajoznawstwo. W 1923 roku opublikował książkę „Die deutsche Sprachinsel Bielitz-Biala”, w której m.in. przedstawił m.in. cele swojej działalności na następne lata oraz rozpoczął wydawanie serii „Deutsche Gaue im Osten”, prezentującą różne grupy Niemców w Polsce.

Kauder pracował przez krótki okres w przemyśle włókienniczym, następnie w 1925 został zatrudniony przez Hermanna Rauschninga w Książnicy Niemieckiej w Poznaniu. Tam współredagował czasopismo kulturalno-polityczne „Deutsche Blätter”. W 1926 Kauder zamieszkał w Katowicach, gdzie objął stanowisko kierownika Niemieckiej Biblioteki Sztuki i Nauki oraz kierownika Związku Niemieckich Bibliotek Ludowych na Górnym Śląsku, którego celem było wzmocnienie tożsamości narodowej Niemców w Polsce, tam Kauder odpowiadał za biblioteki publiczne, szkolne, młodzieżowe, robotnicze oraz wędrowne. W latach 1927–1934 Viktor Kauder był dyrektorem Deutscher Kulturbund für Polnisch Schlesien, organizacji składającej się z 24 różnych stowarzyszeń (m.in.: Bund für Arbeiterbildung in Polen, Deutsche Spielgemeinschaft, Deutscher Sängerbund für Polen, Deutsche Turnerschaft für Polen, ) i około 40 000 członków.