Przebywała następnie w więzieniach w Charkowie oraz Zamarstynowie, gdzie w procesie sądowym, z tytułu służby w AK, została skazana na 20 lat katorgi.
Od stycznia 1946 odbywała karę w Workucie, początkowo pracowała w kopalni, w 1951 została przeniesiona do cegielni gdzie pracowała w laboratorium. W 1951 została poddana kolejnemu śledztwu, przebywała w więzieniach we Lwowie, Gorkim, Kirowie, Charkowie i Kijowie oraz w Leningradzie. W 1955 pracowała w Workucie jako plastyk i technik architekt.
W 1957 została zwolniona z zesłania, ale nie otrzymała zgody na wyjazd do Polski. Powróciła 17 października z mężem do Lwowa, gdzie zajęli się ratowaniem mogił na Cmentarzu Orląt i polskich miejsc pamięci. Udało im się zmobilizować polską społeczność Lwowa do prac porządkowych na terenie cmentarza. Czesława Cydzik własnoręcznie wykonywała cegiełki, których sprzedaż wspierał fundusz odbudowy. Dzięki kontaktom Eugeniusza Cydzika udało się im w latach 80. XX w. pozyskać firmę Energopol do ratowania lwowskiej nekropolii. Dzięki ich pracy udało się upamiętnić na Wzgórzach Wuleckich zamordowanie profesorów Uniwersytetu Lwowskiego. Zbiorowe mogiły polskich żołnierzy w Jaśliskach, Busku oraz w Zadwórzu zostały uporządkowane. Po 1991 wspierała we Lwowie odbudowę polskiego harcerstwa, szczególnie współpracowała z 3.