Produkcja piwa w tym czasie wzrosła do 53 tys. hektolitrów. Specjalnością browaru były pilznery i piwo pszeniczne, ale browar rozwinął dużo bogatszą ofertę. Prócz jasnego i ciemnego piwa było to m.in. sezonowe piwo „marcowe”, porter, mocne koźlaki i słodowo-karmelowe o intensywnym aromacie (zwane Mumme). Mückenberger inwestowali w nowoczesne rozwiązania technologiczne, browar się rozwijał i był stale rozbudowywany. Zakład posiadał własną słodownię, warzelnię, lodownię oraz bednarnię, ponadto otworzono linie do produkcji wody mineralnej. Później, w XX wieku, firma dysponowała także własnymi samochodami do dystrybucji wyrobów.
W 1882 Mückenberger zakupił nieruchomości pierwsze nieruchomości celem utworzenia własnych składów i rozwinięcia sprzedaży w Królewcu. Wyroby browarnicze, oprócz popularności, zdobywały także wyróżnienia, m.in. podczas wystaw w Braniewie (1880), Gdańsku (1883) i Królewcu (1887). W 1895 firmie przyznano złoty medal podczas wystawy handlowej w Królewcu.
1 kwietnia 1898 Carl Mückenberger przeszedł na emeryturę, ale czynnym członkiem rady nadzorczej spółki pozostawał aż do śmierci w 1901 roku. Wówczas przeniósł się do Królewca i tam zmarł 23 lutego 1901 roku.