Badając osobliwości relacji zarządzania i własności, można wyjaśnić strukturę i rozwój każdego społeczeństwa (tak jak strukturę i rozwój żywego organizmu można wyjaśnić, badając jego żywą komórkę). Bugiera konkretyzuje ideę Marksa, że istotą człowieka jest całość stosunków społecznych: istotą człowieka jest przede wszystkim całość stosunków własności i zarządzania. Studiując stosunki własności i zarządzania w ich rozwoju, poznajemy wszystkie sfery ludzkiej egzystencji: od produkcji, dystrybucji i konsumpcji dóbr materialnych po seksualność i wychowanie dzieci, od religii i sztuki po twórczość naukową, od zdrowej i chorej psychiki po rozwój ludzkiej mowy. Bugiera wyróżnia trzy główne typy relacji zarządzania: indywidualne (członkowie grupy nie kontrolują nawzajem swoich działań), autorytarne (pionowa koordynacja działań w grupie, przełożony i podwładni) i kolektywne (koordynacja pozioma, członkowie grupy są równi i kierują się nawzajem w kierunku wspólnego celu). Odpowiadają im relacje własności indywidualnej, autorytarnej i kolektywnej.