W 1904, po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej, Oleksandra powróciła z trójką dzieci do Petersburga, gdzie przebywała jeszcze w czasie rewolucji październikowej. W wyniku proklamacji Państwa Ukraińskiego i objęcia urzędu hetmana przez jej męża, na mocy porozumienia z rządem bolszewickiej, 28 czerwca 1918 Oleksandra z dziećmi została przewieziona specjalnym pociągiem do Kijowa. Jednak szybko zmieniająca się sytuacja wojny domowej w Rosji i postępy Armii Czerwonej, nie uznającej ostatecznie państwa ukraińskiego, zmusiły Skoropadskich do ewakuacji dzieci do Odessy. Sami zaś pozostali w stolicy. Już 14 grudnia t.r. Pawło Skoropadski złożył urząd hetmana i opuścił Ukrainę, a ciężarna Oleksandra dołączyła do niego później, podróżując przez Finlandię, aby ostatecznie osiąść w Wannsee. Dopiero latem 1919 dołączyły do nich starsze dzieci.
W 1923 współtworzyła kierowany z Berlina Ukraiński Czerwony Krzyż, którego została przewodniczącą. W marcu 1945 przeniosła się do Obestdorfu. Po śmierci męża 26 kwietnia t.r. ogłosiła się regentką Ukrainy. W 1948 przekazała urząd synowi Danile (1904–1957) i wycofała się z życia publicznego.