Tam przyszła na świat Helena, jako drugie dziecko w rodzinie, pierwszym był syn Władysław, późniejszy ksiądz i rektor Państwowej Akademii w Braniewie. W 1890 rodzina z dwójką dzieci przeprowadziła się do Braniewa, gdyż ojciec został otrzymał tam posadę nauczyciela matematyki i fizyki w gimnazjum, a z chwilą utworzenia lektoratu języka polskiego w seminarium duchownym Liceum Hosianum, został również w nim mianowany etatowym wykładowcąBraunsberg / Ostpreußen, Unsere Schulen, Heft 64, Weihnachten 1996.
W 1906 Helena ukończyła w Braniewie szkołę żeńską Elisabethschule. Następnie, za namową dyrektor liceum Elisabeth Schröter, rozpoczęła studia na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu, które ukończyła w 1919 roku, zdając nauczycielski egzamin państwowy. W tym samym roku została zatrudniona w Elisabethschule w Braniewie na cały etat.
Około 1920 zdała drugi państwowy egzamin nauczycielski w Olsztynie, ale najważniejszym osiągnięciem naukowym w jej karierze była obrona rozprawy doktorskiej z matematyki (dziedzina geometria różniczkowa) napisanej na Uniwersytecie w Królewcu pod kierunkiem prof. Franza Meyera pt. Ein Betrag zur Theorie der Strahlensysteme (Przyczynek do teorii systemów promieniowania).