Ignacy Gustaw Romanowski, także Gustaw Romanowski (ur. 1 lutego 1940 w Wilnie) – dziennikarz, publicysta, redaktor naczelny „Głosu Porannego” (1990–1992) i „Kroniki Miasta Łodzi” (2003–2018).

Życiorys Romanowski w okresie PRLu pracował jako dziennikarz w „Głosie Robotniczym”, gdzie pełnił funkcję zastępcy kierownika działu kultury. W 1982 został zwolniony z czasopisma oraz wydalony z Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, za podważanie partii i jej roli w pracy dziennikarskiej. W konsekwencji również w latach 1983–1986 otrzymał zakaz wyjazdów do krajów kapitalistycznych i Jugosławii. Od ogłoszenia stanu wojennego w Polsce do stycznia 1982 redagował czasopismo „Łódzka Grupa Informacyjna”. Działał także w NSZZ „Solidarność”, publikował w „Solidarności Ziemi Łódzkiej” i „Głosie Łodzi”, który kolportował.

Od 1982 tworzył raporty dla Komitetu Helsińskiego oraz jako prawnik charytatywnie pomagał represjonowanym pisać pozwy i pisma procesowe do sądów. W latach 1986–1988 był redaktorem miesięcznika „Droga”. W latach 1990–1992 był redaktorem naczelnym „Głosu Porannego”. W latach 2003–2018 był redaktorem naczelnym „Kroniki Miasta Łodzi”.