Zimą 1943/44 natomiast armatę nr 2 kalibru 120 mm zamieniono na niemiecką przeciwlotniczą kalibru 88 mm (L/45).
Uzbrojenie torpedowe było przeciętne dla międzywojennych niszczycieli, składające się z dwóch potrójnych wyrzutni torped kalibru 533 mm włoskiej produkcji, na pokładzie górnym w osi symetrii kadłuba. Do walki z okrętami podwodnymi okręty otrzymały dwie zrzutnie bomb głębinowych na rufie. Maksymalny zapas doszedł do 40 bomb głębinowych, przy czym w 1939 roku ustawiono na nich ponadto dwa włoskie pneumatyczne miotacze bomb głębinowych. Uniwersalność okrętów zwiększała możliwość zabierania i stawiania 50 min.
Okręty miały dwa dalmierze optyczne Siemensa, na stanowiskach na nadbudówce dziobowej i rufowej.
Napęd Napęd stanowiły dwa zespoły turbiny parowe systemu , produkcji włoskiej firmy , o mocy łącznej 52 000 KM, pracujące na dwie śrubyWedług , moc 48 000 KM. Parę dostarczały cztery kotły systemu Thornycroft. Prędkość projektowa wynosiła 37 węzłów, natomiast na próbach okręty rozwinęły prędkość 38 węzłówWedług , prędkość projektowa 35 węzłów. Zapas paliwa płynnego wynosił 480 ton.