W późniejszym czasie działalność SZW została rozszerzona na tereny sąsiednich gmin, tj. Piaski, Roś, Zelwa, Mosty, Biskupice i Izabelin.
Organizacja dysponowała siatką terenową, w ramach której działało kilka plutonów. W strukturze organizacji funkcjonował pion łączności kierowany przez Mariana Zająca ps. „Bahniewicz” oraz wywiadu kierowany przez Nikołaja Iwanowa, podoficera Armii Czerwonej. Nie nawiązywano współpracy z innymi oddziałami podziemia antykomunistycznego, jedynie z szczuczyńsko-lidzką organizacją por. Anatola Radziwonika „Olecha”. W połowie 1946 r. w strukturze SZW został utworzony oddział partyzancki oznaczony kryptonimem „Reduta-2”, „Żądło”. Oddział liczył przeciętnie ok. dwudziestu partyzantów przebywających stale w terenie. Zimą 1946/1947 oddział operował w niewielkich patrolach, co mu ułatwiło konspirację.
Wiosną 1947 r. oddział został przeorganizowany, utworzono grupę liczącą kilkunastu żołnierzy i oznaczoną kryptonimem „Żądło”. Dowództwo nad oddziałem objął Józef Karnacewicz ps. „Kwiat”. Samoobrona dysponowała innymi żołnierzami, więc wkrótce stworzono dodatkowy oddział dowodzony przez Michała Cisłowskiego ps. „Gołębia”.