Tymczasem obserwacje z Belize pokazują grupę osobników, które na 30 ha izolowanego terenu lasu deszczowego wylatywały na tereny godzinę po zapadnięciu zmierzchu. Unikają lotu podczas obfitego opadu, a ich najrzadszym miejscem łowów są sawanny (preferują lasy i łąki). Tym samym są dość wierne swojemu schronieniu. Przez 20 nocy monitorowania jeden osobnik przeleciał 3 km, coraz dalej oddalając się od swego areału osobniczego.
Gatunek ten dzieli swe legowiska z innych nietoperzami np. worecznikiem meksykańskim (Balantiopteryx io), psinkiem mniejszym (Peropteryx macrotis), wąsoliczkiem płowym (Pteronotus davyi), wąsoliczkiem lejkowargim (P. parnellii), wampirem zwyczajnym (Desmodus rotundus), jęzornikiem ryjówkowatym (Glossophaga soricina), liścionosem okazałym (Phyllostomus hastatus), owocowcem liścionosym (Artibeus jamaicensis), brakogonkiem dżunglowym (Anoura geoffroyi) i moloskiem brazylijskim (Tadarida brasiliensis) oraz innymi, podobnymi gatunkami, także chętnie z innymi liścionosowatymi.
Areały osobnicze meksykańskich populacji sięgają blisko 100 ha.