W 1945 został członkiem Narodowego Centrum Niezależnych i Chłopów, w tym samym roku wybrany radnym Ormesson-sur-Marne. Zajmował stanowisko mera tej miejscowości w latach 1947–1998, ponadto był radnym departamentu Dolina Marny oraz regionu Île-de-France. W kadencji 1958–1962 zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym. W 1962 nie uzyskał reelekcji, później kilkukrotnie kandydował do legislatywy. W 1979 wybrany do Parlamentu Europejskiego z listy Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. W 1984 przeszedł natomiast do Frontu Narodowego, z którego listy uzyskał w tym roku reelekcję (następnie do 1987 był wiceprzewodniczącym frakcji Europejskiej Prawicy). W 1986 uzyskał mandat w Zgromadzeniu Narodowym, którego jednak nie objął. W kolejnym roku popadł w konflikt z Jean-Marie Le Penem, po czym powrócił do Narodowego Centrum Niezależnych i Chłopów. Pełnił funkcję prezesa tej partii w latach 1996–1998, zrezygnował po słabym wyniku w wyborach z 1997, w których CNIP porozumiała się z Ruchem dla Francji. Pod koniec życia należał do monarchistycznego ugrupowania Odrodzenie Narodowe.
Od 1942 był żonaty z Claude de Surian, miał czworo dzieci.