Metoda geograficzno-historyczna różniła się od niektórych wcześniejszych podejść XIX-wiecznych brakiem założenia o pochodzeniu wszystkich bajek europejskich z jednej wspólnej kolebki (np. Indii według hipotezy Theodora Benfeya).
Zarazem poszukiwanie archetypu wynikało z mocno krytykowanego założenia o istnieniu jednego wspólnego pierwowzoru dla wszystkich wariantów tekstów. Nie było ono jednak podzielane przez wszystkich przedstawicieli nurtu - np. Walter Anderson podkreślał rolę wariantów normalnych - tj. takich, które są powszechne, wpływowe i lubiane. Z tej perspektywy badanie podobieństw między wariantami odpowiadało nie tyle na pytanie o ich pochodzenie, co o cechach wpływających na ich atrakcyjność.
Zasady metody geograficzno-historycznej Zgodnie z opisem W. Andersona, podstawowe wymagane czynności w stosowaniu metody geograficzno-historycznej są następujące: zapoznanie się z wszystkimi istniejącymi wariantami danego wątku folkorystycznego; staranne porównanie tych wątków bez uprzednich założeń; uwzględnienie miejsca i czasu powstania każdego indywidualnego wariantu.
Znaczenie Szczególne znaczenie zdobył system klasyfikacyjny bajek stworzony na potrzeby stosowania metody geograficzno-historycznej przez Antti Aarne (zob.