W 1843 r. ukończył gimnazjum w Żytomierzu. W 1845 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Petersburskim, najpierw na wydziale matematycznym, a następnie prawno-administracyjnym. Wśród studentów polskich w Petersburgu inicjował działalność patriotyczną oraz nawiązał kontakty z wileńskim Związkiem Bratnim Młodzieży Litewskiej. Jako student uniwersytetu petersburskiego prowadził propagandę patriotyczną wśród ludu wiejskiego na Litwie. W maju 1848 r. został zatrzymany przez Rosjan podczas nielegalnego przekraczania granicy rosyjsko-austriackiej i skazany na bezterminowe roty aresztanckie w orenburskim korpusie karnym jako zwykły żołnierz. W lipcu 1848 r. został wysłany do położonego na wschodnim wybrzeżu Morza Kaspijskiego fortu Nowopietrowskiego (Kazachstan). W sierpniu 1849 r. przeniesiono go do Orenburga, gdzie w 1854 r. uzyskał awans na podoficera, a w maju 1854 r. został przydzielony do pomocy gen. Burncaudowi, głównemu inżynierowi, który nad rzeką Syr-daria zajmował się pracami fortyfikacyjnymi.