Podstawki długie, maczugowate, często rozwijające się z probazydium, z częstymi współistniejącymi proliferacjami, zmienne, z czterema grubymi sterygmami i sprzążką bazalną. Brak cystyd. Bazydiospory duże, kiełbaskowate, cylindryczne, lekko wysklepione, gładkie, szkliste, 15–19 × 5,5–6 µm. Strzępki o szerokości 1,5 µm, septowane.
Morfologicznie powleczki podkorowej nie można odróżnić od Vuilleminia alni, która przez niektórych mykologów uważana jest za jej synonim. Bardzo podobna jest również Vuilleminia coryli.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie powłoczki podkorowej na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy i Afryki. Najliczniejsze stanowiska podano w Europie, jest tutaj rozprzestrzeniona na całym obszarze. W Polsce w 2003 r. W. Wojewoda przytoczył liczne stanowiska z uwagą, że jest to gatunek bardzo pospolity.
Występuje w różnego typu lasach i w parkach, na martwych lub obumierających drzewach i gałęziach, zarówno na leżących na ziemi, jak i na żywych drzewach. Występuje na drewnie drzew liściastych, zwłaszcza na dębach, grabach, czeremchach, bukach, leszczynie. W Polsce owocniki notowane od stycznia do października. Powoduje złuszczanie się kory drzew.
Przypisy
Kategoria:Vuilleminiaceae Kategoria:Mykobiota Polski