Ale nie lubię być obserwowany, gdy to robię, nawet jeśli nie zdaję sobie sprawy, że jestem obserwowany. (...) Kiedy byłem operatorem, chowałem się pod czarną tkaniną starego modelu aparatu DeBrie... Kiedy filmuję w plenerze, odgradzam teren liną, aby odstraszyć gapiów, i włączam na nich reflektory, aby w ogóle nic nie widzieli. Prawdopodobnie z tego samego powodu, dla którego używam tyle mgły w swoich filmach! Nie ze względu na styl czy atmosferę, ale po to, żeby ludzie nie gapili się na mnie, kiedy kręcę...”. – Mario Bava 45-letni wówczas Bava nie był przekonany co do nowej roli i dużo lepiej się czuł jako „niewidzialny” człowiek ekipy filmowej: „Czułem, że nie ma sensu zostać reżyserem, ponieważ moim zdaniem reżyser musi być prawdziwym geniuszem. Poza tym byłem całkiem zadowolony z bycia kamerzystą. Zarobiłem dobre pieniądze i do tego czasu nauczyłem się wszystkich sztuczek mojego zawodu”. Kierownik produkcji Armando Govoni twierdzi, że pierwsze doświadczenia Bavy jako reżysera nie były zrażające: „Myślenie, że film tego rodzaju mógłby narazić Bavę na trudności, to dla niego obraza. Bava był głównym operatorem filmowym. Reżyserzy cały czas szli do niego po radę o tym, gdzie powinni umieścić aparat, aby uzyskać najlepszy punkt widzenia. Więc wyreżyserowanie tego filmu przez Bavę było »jak zwykle«.