Caraboo spędziła kilka tygodni w posiadłości Worallów, gdzie jej poczynania stały się obiektem zainteresowania miejscowych notabli i prasy (m.in. Bristol Journal). W tym okresie powstał także jej portret autorstwa brytyjskiego malarza, Edwarda Birda.
Prawda o rzekomej księżniczce wyszła na jaw, gdy jedna z osób czytających Bristol Journal zapoznała się z opublikowaną tam jej ilustracją. Okazało się, że tak naprawdę jest to Mary Willcocks, córka szewca z Witheridge, która zarabiała na życie jako służąca. W pewnym momencie wymyśliła swoją tożsamość jako księżniczki z odległego kraju. Język z wyspy Javasu wymyśliła m.in. na podstawie języka Romów. Okazało się także, że blizna po operacji dokonanej przez lekarzy ze Wschodu była jedynie śladem po nieudanym stawianiu baniek.
Elizabeth Worrall ulitowała się nad Mary Willcocks i wyprawiła ją do Filadelfii. Willcocks przebywała w USA w latach 1817–1824, występując na scenie jako księżniczka Caraboo, ale bez większego powodzenia. Po powrocie do Anglii również przez krótki czas próbowała podobnych występów z tym samym skutkiem.
W 1828 poślubiła w Bedminster Richarda Bakera, z którym miała córkę, Mary Ann Baker.