Wstępny projekt architektoniczny tego rejonu miasta powstał przed 1962 rokiem przy okazji planowania powojennej zabudowy Powiśla. Oprócz głównych projektantów osiedla nad pierwotną koncepcją pracowali także Ewa Chodaczek i Mieczysław Chodaczek. Finalnie nie powstały planowane wtedy: wolnostojąca kawiarnia oraz przedszkole z rozległym placem zabaw. Osiedle powstało w miejscu, w którym istniał wcześniej usypany z powojennych gruzów kopiec. Jego pozostałością są tarasy ziemne, które wkomponowano w układ urbanistyczny. Przed wojną w miejscu osiedla znajdował się fort – Bateria Nadbrzeżna im. Franciszka Rymkiewicza, jeden z fortów Cytadeli Warszawskiej, powstały w latach 1844–1850.
W 1970 roku Kępa Potocka zajęła 6. miejsce wśród 34 osiedli w konkursie na „przodujące osiedla spółdzielcze”.
Według „Encyklopedii Warszawy” (1994) osiedle „stanowi ważny akcent w panoramie północnej części miasta oglądanej z prawego brzegu Wisły”, „Atlas architektury Warszawy” (1977) wskazuje, że jest jednym z „najbardziej malowniczo usytuowanych i skomponowanych osiedli w Warszawie”, a w tygodniku „Stolica” określono je jako jedno z najładniej położonych, „tworzące harmonijną sylwetę w części miasta bogatą w zieleń i wolną przestrzeń” (1972).