Wyraźny spadek poziomu uczelni nastąpił dopiero po kolejnej reformie szkolnictwa wyższego i przekształceniu w 1942 Wyższej Szkoły Kształcenia Nauczycieli w Zakład Kształcenia Nauczycielek z jednoczesnym odebraniem jej resztek uprawnień szkół akademickich.
Nazwy uczelni 1930–1933: niem. Pädagogische Akademie Beuthen O.S. (skrót: PA Beuthen) – pol. Akademia Pedagogiczna w Bytomiu
1933–1942: niem. Hochschule für Lehrerbildung Beuthen O.S. (skrót: HfL Beuthen) – pol. Wyższa Szkoła Kształcenia Nauczycieli w Bytomiu
1942–1945: niem. Lehrerinnenbildungsanstalt in Beuthen O.S. (skrót: LBA Beuthen) – pol. Zakład Kształcenia Nauczycielek w Bytomiu
Wydział Polski Propagatorem utworzenia na Akademii Pedagogicznej w Bytomiu Wydziału Polskiego był Felix Calonder, przewodniczący Górnośląskiej Komisji Mieszanej. Była to jedyna w Niemczech uczelnia posiadająca wydział kształcący wykwalifikowanych nauczycieli szkół dla polskiej mniejszości narodowej. Wydział Polski utworzono równocześnie z otwarciem Akademii Pedagogicznej, natomiast zamknięto w połowie 1938, w rok po wygaśnięciu Konwencji Genewskiej. Roczny limit przyjęć na wydział ustalono na 12–13 miejsc, przy czym kandydatów obowiązywał egzamin wstępny. W pierwszym roku akademickim zgłosiło się 3 maturzystów.