Kultura zachodnia nie była wówczas tak powszechna jak obecnie, więc aby zdobyć dostęp do książek, nut i nagrań Jerzy Wójcik i jego przyszła żona Krystyna Święcicka (studentka anglistyki na UJ) zostali przewodnikami oprowadzającymi turystów z Wielkiej Brytanii. Opiekowali się również obcokrajowcami, którzy przyjeżdżali do Krakowa na studia i uczęszczali na kurs języka polskiego. Dzięki temu otrzymywali od nich pocztą płyty i kasety (Wójcik zaopatrzył się w tom zawierający teksty i rysunki Dylana). Będąc gitarzystą występującego w krakowskim klubie studenckim „Pod Ręką” (lokal umiejscowiony w niskiej, ciasnej piwnicy domu studenckiego Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki, przy ul. Dzierżyńskiego obecnie Lea) zespołu Zdrój Jana, młody anglista zaproponował muzykom, żeby w repertuarze grupy znalazł się zestaw trzech piosenek wykonawców anglosaskich. W tzw. Tunelu Aerodynamicznym znalazło się miejsce m.in. dla Like a Rolling Stone autorstwa Boba Dylana, pojawiało się coś z irlandzkiej klasyki, jak i londyńskie buskerstwo spod znaku Bonzo Dog Doo-Dah Bandu. Z czasem w tym samym klubie Jerzy Wójcik (śpiew, gitara akustyczna, harmonijka ustna) zaczął równolegle występować jako pieśniarz, prezentując wyłącznie utwory Dylana.