W roku 2000 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.
W 1977 roku wyjechał na staż szkoleniowy w Katedrze Anatomii Człowieka Moskiewskiego Instytutu Medycznego im. I. Seczenowa, a następnie w Katedrze Anatomii Prawidłowej Leningradzkiego Instytutu Medycznego im. I. Pawłowa.
W 1980 i 1981 roku przebywał na stażu szkoleniowym w zakresie immunologii w Instytucie Immunologii PAN im. L. Hirszfelda we Wrocławiu. W latach 1980–1983 był członkiem Senatu ŚAM.
Głównym kierunkiem badań profesora Ślusarczyka była początkowo anatomia naczyń krwionośnych, zwłaszcza układu nerwowego, a później naczynia i węzły chłonne. Opracował własną technikę uwidaczniania naczyń i węzłów chłonnych u zwierząt laboratoryjnych, u których stwierdził także istnienie dróg odpływu płynu mózgowo-rdzeniowego do układu chłonnego. Jako pierwszy opublikował w polskim piśmiennictwie pracę o zastosowaniu przeciwciał monoklonalnych w badaniach układu chłonnego oraz ogłosił hipotezę o niejednakowej wartościowości różnych węzłów chłonnych.