Najwcześniejsza wzmianka o bractwie nazywa je bractwem Naszej drogiej pani i czystej Dziewicy Maryi oraz Świętego i wojowniczego niebiańskiego księcia Świętego Marka (niem. Bruderschafft Unserere lieben frawen und der reynen Jungfrawen Marien vnd des Heiligen vnd gewaltsamen Hyemelfursten sanct Marcen). Po ich uznaniu przez Fryderyka, bractwo było zwykle określane jako „Marxbrüder”, „Bruderschaft des heiligen Marren” lub „Bruderschaft des St. Markus” („Bracia Marks”, „Bractwo św. Marka”).

Znanym członkiem bractwa był Anton Rast (kapitan w 1522 r.). Marxbrüder nauczał sztuki walki rapierem, używania miecza dwuręcznego (jak wspomniano powyżej), dussacka, włóczni, ćwierćpałki i długiego miecza. Dussack, będący głównie bronią ćwiczebną, był używany do treningu używania mieczy obosiecznych, takich jak Langes Messer.

Drugie bractwo szermiercze, „Federfechter”, zostało założone w Pradze w 1570 r. i uznane przez miasto Frankfurt, pomimo protestów członków Bractwa św. Marka w 1575 r. Od 1607 r. oba stowarzyszenia miały równe przywileje, ponieważ w tym roku Federfechter otrzymał swój pierwszy przywilej od Rudolfa II, cesarza rzymskiego.

Trzecią gildią mógł być „Lukasbrüder” (Bractwo św. Łukasza).