Order Królewski Korony Żelaznej (, ) – order nadawany za zasługi od 1805 do 1814 w napoleońskim Królestwie Włoch; w 1815 przejęte przez Cesarstwo Austrii.

Historia thumb|left|180px|Żelazna Korona Order został ustanowiony 5 czerwca 1805 roku przez Napoleona I, który po wyborze na króla Italii koronował się w Mediolanie 26 maja 1805. Do koronacji użyto pochodzącą z IX wieku Żelazną Koronę Longobardów, stąd nazwa orderu.

Napoleon, wielki mistrz orderu, podzielił nowy order na trzy klasy z limitem nadań: I klasa: Dygnitarzy (dignitaires) – 20 osób z roczną rentą 3 tys. lirów, II klasa: Komandorów (commandeurs) – 100 osób z rentą 700 lirów, III klasa: Kawalerów (chevaliers) – 500 osób z rentą 300 lirów, ale dla żołnierzy z obywatelstwem francuskim przeznaczono dodatkowe 5 dygnitarstw, 25 komandorii i 200 kawalerii. 19 grudnia 1807 Napoleon rozszerzył order o 15 Dygnitarzy, 50 Komandorów i 300 KawalerówJohann Stolzer, Christian Steeb: Österreichs Orden vom Mittelalter bis zur Gegenwart. Graz, 1996, s. 146-148. .

Dewizą orderu było włoskie: DIO ME L’HA DATA, GUAI À CHI LA TOCCHERÁ (od 1809), a wcześniej francuskie: DIEU ME L’A DONNÈE, GARE À QUI Y TOUCHERA (pol. BÓG MI JĄ DAŁ, BIADA TEMU KTO JEJ DOTKNIE).