Larwy Microweiseinae cechują się trójkątnymi żuwaczkami z pojedynczymi zębami wierzchołkowymi i tępymi powierzchniami molarnymi. Odnóża ich odznaczają się obecnością pary spłaszczony, szpatułkowatych szczecinek na stopogoleniach. Na odwłoku brak jest ujść gruczołów. U poczwarek nie występują na odwłoku urogomfy.
Ekologia i występowanie Podrodzina kosmopolityczna, przy czym większość przedstawicieli występuje w strefach tropikalnej i subtropikalnej. Na zachodzie Palearktyki występują tylko dwa rodzaje, Madeirodula, endemit Madery, oraz Paracoleopterus, będący tam ograniczonym do regionu śródziemnomorskiego oraz zachodniej i środkowej części Azji. Z kolei na wschodzie Palearktyki występują rodzaje Serangium i Microserangium. Kilka rodzajów zamieszkuje krainę australijską, jednak żadnego nie stwierdzono na Nowej Zelandii.
Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są drapieżnikami żerującymi na czerwcach (kokcydofagami) i mączlikach.
Taksonomia i ewolucja Do podrodziny tej należy 26 opisanych rodzajów, sklasyfikowanych w czterech plemionach: Carinodulini Gordon, Pakaluk & Ślipiński, 1989 Madeirodulini Szawaryn, Větrovec & Tomaszewska, 2020 Microweiseini Leng, 1920 Serangiini Pope, 1962