Suknia składa się z szerokiej spódnicy i bluzki z bufiastymi rękawami z połyskliwego atłasu. Na wierzchu znajduje się płaszcz koloru ecru, z kaszmirowej wełny, krojem przypominający staropolski kontusik – z rozciętymi rękawami, ze stójką z falbanką, z ozdobnymi haftkami. Płaszcz jest zapięty pod szyją dużą, owalną broszą z miniaturowym portretem Tadeusza Kościuszki. Wokół stójki widoczny jest złoty wisiorek. Na wysokości pasa Teodora ułożyła przedramiona jedno nad drugim (lewa ręka pod spodem). Na nadgarstku prawej ręki znajduje się złota, gruba bransoletka, a na najmniejszym palcu pierścionek.
Teodora w trakcie pozowania do obrazu miała 18 lat, Matejko uwiecznił ją jednak jako stateczną, poważną kobietę wyglądającą na starszą niż w rzeczywistości. Suknia ślubna Teodory została zaprojektowana przez Jana Matejkę, a wykonana przez bocheńskiego krawca Ryparka.
Dzieje obrazu Pierwszy obraz powstał w 1865 roku. Nie przetrwał on, ponieważ Teodora zniszczyła obraz w 1876 roku (nożem pocięła płótno na kawałki). Powodem takiego czynu było odkrycie