Polacy swojego pierwszego kandydata do Rady Miejskiej wystawili w 1909 roku. Utworzyli oni wówczas wspólną listę z niemiecką katolicką partią Centrum, którzy liczyli, że ich kandydat na radnego zostanie wybrany głosami polskich mieszkańców miasta. W kolejnych wyborach komunalnych w 1913 roku powołano samodzielny Polski Komitet Wyborczy, którego przewodniczącym został Ignacy Maliszewski. Żaden z kandydatów nie otrzymał potrzebnej większości głosów by wejść do Rady Miejskiej.
Lata międzywojenne mały|lewo|Jan Piechulek – wieloletni przewodniczący katowickiej Rady Miejskiej w okresie międzywojennym
Następne wybory do władz gminnych i komunalnych odbyły się na Górnym Śląsku 9 listopada 1919 roku. Polskie ugrupowania wystawiły jedną listę pod nazwą Polska Partia Narodowa, a w samych Katowicach na nią głosowało 17% wyborców. Nowa katowicka Rada Miejska składała się z ponad 80% Niemców, a po raz pierwszy weszło w jej ośmiu Polaków, w tym jedna kobieta – Aleksandra Szyperska. Polskimi radnymi zostali także: dyrektor Banku Ziemskiego Jan Piechulek, lekarz Andrzej Mielęcki, redaktor Jan Brzeskot, księgowy Wawrzyniec Widuch, kupiec Franz Maska (Franciszek Maśka), mistrz budowlany Leopold Dembiński oraz nauczyciel Florian Krawiec.