W Radzie Miejskiej znalazło się łącznie 5 Polaków i 2 Niemców.
5 maja 1926 roku weszła w życie ustawa śląska, zawierająca ordynację wyborczą dla gmin wiejskich i miejskich w województwie śląskim. Określiła ona skład Rady Miejskiej, która składała się z 60 radnych. Kontrolowała ona administrację miasta, którą sprawował Magistrat. Pierwsze wybory komunalne w polskiej części Górnego Śląska odbyły się 14 listopada 1926 roku. W Katowicach zwyciężyli wówczas kandydaci z listy niemieckiej, a wśród polskich ugrupowań najwięcej głosów zdobył blok Polskich Zjednoczonych Stronnictw Chrześcijańskich. Wybór Bernarda Jankowskiego, czołowego przedstawiciela Volksbundu i Deutsche Katolische Volkspartei na przewodniczącego Rady Miejskiej stał się powodem konfliktu pomiędzy polskimi a niemieckimi członkami. W tej sytuacji wojewoda śląski rozwiązał Radę i w październiku 1927 roku powołał Komisaryczną Radę Miejską, na czele której mianował prawnika Włodzimierza Dąbrowskiego. W nowej Radzie znalazło się jedynie trzech przedstawicieli mniejszości niemieckiej.