Historia Gwagnin wędrował po ziemiach polskich, a także brał udział w wojnach (m.in. inflanckiej i moskiewskiej). Pierwsze wydanie dzieła z 1578 wydrukowane zostało w języku łacińskim i miało 203 strony. Zawierało ono zarys geografii oraz historii Polski, a także Litwy, Prus, Inflant, Moskwy i ziem tatarskich do 1574. W 1611 ukazało się drugie wydanie kroniki – w języku polskim i z polskim tytułem (liczyło 852 strony). Tłumaczenia dokonał pisarz i popularyzator Orientu, Marcin Paszkowski na zlecenie autora. Dodano wówczas informacje na temat państw europejskich, a także części krajów Bliskiego Wschodu. Wydanie to miało dziesięć części – każdą z osobną kartą tytułową i numeracją stronnic. Kronika ilustrowana była bogato drzeworytami, na których widniały portrety różnych władców, panoramy pól bitewnych, mapy, herby i sceny rodzajowe. Drzeworyty te reprezentowały ornamentykę barokową i manierystyczną (rolwerkową).