Po wybuchu powstania styczniowego w 1863 przebywał w Kownie, gdzie po przybyciu emisariusza Rządu Narodowego porzucił służbę oraz rodzinę i przyłączył się do narodowego zrywu. Początkowo udzielał się w pracach przygotowawczych do wybuchu powstania na Litwie (rozlepianie afiszy w mieście, konspiracja). Potem brał udział w działaniach zbrojnych w szeregach oddziału Ludkiewicza. Został mianowany oficerem i pełnił funkcję adiutanta. Uczestniczył w bitwach i potyczkach. Po upadku powstania ukrywał się w lasach litewskich. Później przez Rygę wyjechał z ojczystej ziemi.
Udał się na emigrację i w kolejnych latach żył w Szwajcarii i we Francji (Paryż). Utrzymywał się z pracy w zawodzie drukarza. Był współredaktorem pisma „Chwila” dla polskich czytelników. W stolicy Francji przebywał podczas oblężenia miasta w trakcie wojny francusko-pruskiej w 1870, a potem podczas Komuny Paryskiej w 1871.
W latach 70. wrócił na ziemie polskie i osiadł w Galicji. Początkowo mieszkał w Nisku, gdzie był drogomistrzem Wydziału Krajowego. Potem żył w Rzeszowie przez około 20 lat. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w latach 20. II Rzeczypospolitej pozostawał w stopniu podporucznika weterana.