Szmerling pełnił służbę na Umschlagplatzu m.in. 5 lub 6 sierpnia 1942 roku, kiedy to wywieziono do Treblinki podopiecznych i pracowników gettowych internatów i sierocińców, w tym Janusza Korczaka i Stefanię Wilczyńską. Według relacji Nachuma Remby to on miał wydać rozkaz dołączenia dzieci i ich opiekunów do transportu, aby osiągnąć „dzienny limit” deportowanych. 21 września, w ostatnim dniu „Wielkiej Akcji”, wraz z Jakubem Lejkinem odeskortował na Umschlagplatz zredukowanych funkcjonariuszy ŻSP – swych byłych kolegów i podwładnych, a także ich rodziny.
Ze względu na swą postawę w czasie „Wielkiej Akcji” Szmerling stał się symbolem okrucieństwa policji żydowskiej. Niemcy mieli nadać mu przydomek „Żydowski kat”, natomiast wśród warszawskich Żydów był znany jako „Balbo” (ze względu na fizyczne podobieństwo do włoskiego marszałka). Został na niego wydany wyrok śmierci przez Żydowską Organizację Bojową. Nieudanego zamachu na Szmerlinga dokonał w sierpniu 1942 roku Henoch Gutman.
Odniesienia w kulturze Mieczysław Szmerling wzmiankowany jest w kilku wierszach Władysława Szlengela, w tym między innymi w Résumé, czyli Krakowiaki makabryczne, Trzy listy o wąsach i bródce, Kartka z dziennika „akcji”, Pożegnanie z czapką.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Funkcjonariusze Żydowskiej Służby Porządkowej Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Polscy bokserzy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Żydowscy kolaboranci III Rzeszy