szeroko elipsoidalne, gładkie, grubościenne, w KOH brązowe, z bladym, kontrastującym wyrostkiem wnęki. Podstawki 4-sterygmowe. Cheilocystydy 30–50 × 5–10 µm, cylindryczno-wygięte do maczugowatych, główkowatych lub nieco nieregularnie napęczniałych w kierunku wierzchołka, gładkie grubościenne, żółtawy do brązowego w KOH. Pleurocystyd brak. Strzępki w skórce o szerokości 2,5–10 µm, gładkie, szkliste do żółtawych w KOH.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie Agaricus bernardii w Ameryce Północnej, Europie, Azji i na Nowej Zelandii. Władysław Wojewoda w 2003 r. przytoczył 2 stanowiska, w późniejszych latach podano następne.
Naziemne grzyby saprotroficzne rosnące samotnie, w rozproszeniu lub gromadnie na wydmach i terenach w pobliżu wód przybrzeżnych i słonawych; także na trawnikach i terenach trawiastych wzdłuż poboczy dróg, zwłaszcza tam, gdzie zimą drogi są solone w celu usunięcia lodu. Owocniki pojawiają się latem i jesienią.
Przeprowadzone w Czechach badania wykazały, że gatunek ten ma zdolność do bioakumulacji srebra z gleby. Chociaż średnie stężenie srebra w glebie jest zwykle mniejsze niż 1 miligram na kilogram gleby, może być znacznie podwyższone w pobliżu obiektów przemysłowych, takich jak kopalnie i huty. Stężenie srebra w kapeluszach Agaricus bernardii osiągnęło poziom do 544 mg na kg suchej masy grzyba. W trzonie było dwukrotnie niższe.
Przypisy .
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowate