W 1954 roku Gilbert napisał w swojej autobiografii The Man Who Lives in Paradise, że AEL było „najbardziej spektakularną z [produkowanych przezeń] nowych zabawek edukacyjnych”. Gilbert pisał, że rząd zachęcał go do rozwoju zestawu, ponieważ w kręgach rządowych panowało przekonanie, jakoby tego typu zabawki mogły pomóc społeczeństwu zrozumieć energię atomową i uwydatnić jej twórcze aspekty. Gilbert bronił również swojego AEL, twierdząc, że było bezpieczne, właściwe i że nad projektem pracowali niektórzy z najlepszych fizyków jądrowych w kraju.
W przeciwieństwie do innych zabawek firmy A.C. Gilbert, AEL nigdy nie zyskało popularności i wkrótce zniknęło ze sklepów. Sprzedano mniej niż 5000 zestawów, a produkt był dostępny tylko w latach 1950–1951. Gilbert uważał, że AEL nie odniosło sukcesu, ponieważ byłoby bardziej odpowiednie dla tych, którzy mieli już pewne wykształcenie, a nie dla młodszych odbiorców, którym produkt próbowano sprzedać.