W 1924 r. rozpoczął studia na Akademii Prawa Międzynarodowego w Hadze. 1 października 1924 r. został mianowany konsulem generalnym RP z tytułem radcy legacyjnego w Charkowie. Funkcję tę sprawował do 18 czerwca 1928 r., kiedy został odwołany do Warszawy, gdzie otrzymał mianowanie na radcę ministerialnego IV stopnia. Ze służby państwowej został zwolniony 15 stycznia 1929 r. z przyczyn politycznych – poddawał krytyce rządy piłsudczykowskie i obóz sanacji. Do 1935 r. pracował w Wydziale Ewidencji Ludności w Zarządzie Miasta Stołecznego Warszawy, skąd również został zwolniony z tych samych przyczyn. W 1935 r. podjął pracę niezwiązaną z polityką – w „Sileminie”, który był ekspozyturą katowickiego koncernu węglowego Robur.
II Wojna Światowa Podczas niemieckiej okupacji pracował w radomskim oddziale „Sileminu”. Od marca 1940 r. działał w konspiracji w Zarządzie Okręgowym Stronnictwa Narodowego (SN). Na przełomie 1940/41 przejął funkcję prezesa okręgu SN po Auguście Michałowskim. W ramach SN został zastępcą Okręgowego Delegata Rządu na Okręg Radomski. Brał czynny udział w tworzeniu Narodowej Organizacji Wojskowej w Radomiu. Jako zwolennik połączenia NOW z AK przyczynił się do zjednoczenia tych dwóch organizacji w okręgu radomskim. W latach 1939–1945 był członkiem Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.