Portret Pani Rudowskiej jest jednym z pierwszych dzieł z tego nowego okresu kariery malarza jako portrecisty.
Obraz ujawnia udoskonalenie się stylu Pęczarskiego, jakie nastąpiło w stosunku do portretów malowanych do 1839 roku. Przede wszystkim jest to budowanie formy małymi różnicami walorowymi. Głowa Pani Rudowskiej modelowana jest przejściami różowej karnacji w tony zimniejsze. Ożywiono koloryt, zarzucono zaś stosowanie nieprzejrzystego cienia. O ile wcześniej Pęczarski ostro odcinał od siebie płaszczyzny, to portrety malowane od 1847 roku cechuje większa miękkość. Żywotności dziełu dodaje lekki rumieniec oraz refleks padający na policzek od futrzanego kołnierza.
Obecnie stanowi własność Muzeum Narodowego w Warszawie. Przynależy do działu Zbiory sztuki polskiej do 1914 r., ale nie jest wystawiony w ekspozycji stałej. W 1990 roku został pokazany na pierwszej wystawie monograficznej Feliksa Pęczarskiego w Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku.
Przypisy
Kategoria:Obrazy Feliksa Pęczarskiego Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym w Warszawie Kategoria:Portrety postaci historycznych