Williams z Uniwersytetu Ottawskiego dowiedziono, że mikroagresje w miarę upływu czasu same w sobie mogą być traumatyzujące.

Opierając się na taksonomiach Sue i innych oraz rozbudowując je, możemy wyróżnić następujące kategorie mikroagresji: poczucie niewidzialności ze względu na rasę, bycie podejrzanym/ą o działalność o charakterze przestępczym, bycie uprzedmiotowioną seksualnie, bycie postrzeganym/ą jako osoba z niskim potencjałem albo członek/członkini niepożądanej kultury, bycie obcym/ą i nie wpasującym/ą się, doświadczenie pominięć środowiskowych.

Krytyka Wielu uczonych i komentatorów społecznych krytykowało pojęcie mikroagresji za brak naukowych podstaw, zbytnie poleganie na subiektywnych dowodach i promowanie psychologicznej wątłości. Krytycy twierdzą, że unikanie zachowań interpretowanych jako mikroagresje ogranicza wolność jednostki i prowadzi do emocjonalnego samookaleczania, oraz że angażowanie autorytetów w celu zwalczania mikroagresji (np. Cancel culture) może prowadzić do zaniku umiejętności potrzebnych do mediacji własnych sporów. Niektórzy argumentują, że skoro wyrażenie mikroagresja używa języka odnoszącego się do przemocy w celu opisania słownych zachowań, to może być ono nadużywane do wyolbrzymiania krzywdy i w rezultacie prowadzić do zwiększenia wiktymizacji.