Krytykuje zachodnie uniwersytety za ich politykę dotyczącą prac badawczych, które podważają zagraniczne i niezależne źródła, jednocześnie faworyzując cytowanie „elitarnych” europejskich lub amerykańskich naukowców, którzy są powszechnie uważani za „fundamentalnych” w swoich dziedzinach, i wzywa do zaprzestania tej praktyki.
Shose Kessi argumentuje, że celem środowiska akademickiego „nie jest osiągnięcie nowych porządków jednorodności, ale raczej większa reprezentacja pluralistycznych idei i wiedzy”. Zachęca naukowców do dokładnego zbadania autorów i głosów, które są przedstawiane jako autorytety w danej dziedzinie, metod i epistemologii, które są nauczane lub preferowane, a także problemów akademickich, które są postrzegane jako fundamentalne i wskazania tych, które są ignorowane. Należy ponownie rozważyć narzędzia pedagogiczne lub podejścia stosowane w procesie uczenia się, a także zbadać lokalne lub społeczne systemy wiedzy, które są promowane lub pozwalają na ponowne zdefiniowanie programu uczenia się. Podczas tego procesu należy ponownie ocenić cel i przyszłość wiedzy.