Według Aleksandry Chomiuk seria charakteryzuje się niejednorodnością ujęć poszczególnych obszarów II RP. Celem nadrzędnym wszystkich tomów jest chęć podporządkowania więzi lokalnych nadrzędnej ramie „ojczyzny ideologicznej”, w związku z tym o niektórych regionach (np. Polesiu) pisze się z punktu widzenia polskiego dyskursu hegemonialnego. W zeszytach o Wilnie i Lwowie autorzy wiązali w ramach opisywanych czasoprzestrzeni majestat heroicznej przeszłości ze współczesną polityczną idyllą. Cel unifikujący i państwowotwórczy akcentowano w tomach dotyczących Kaszub i Śląska. Według Chomiuk przykładami narzuconego z góry modelu rozwoju regionalnego były dwie inwestycje, opisywana w „Morzu i Pomorzu” budowa Gdyni oraz przywołany w tomie „Sandomierskie. Góry Świętokrzyskie” Centralny Okręg Przemysłowy. Zeszyty dotyczące Śląska, Pomorza i Wielkopolski przywoływały chętnie pamięć o dziejowych związkach ziem zachodnich z Polską. Ogólnie narracja krajoznawczo-turystyczna zostaje w toku całej serii niezwykle silnie związana z historyczno-polityczną. Silne jest podkreślanie motywów hydrologicznych, co było pokłosiem wpływowej w pierwszych dekadach XX wieku geopolitycznej teorii Eugeniusza Romera, która przypisywała kluczowe znaczenie w rozwoju państw rzekom, dorzeczom i otwartym akwenom.