W 1918 powrócił do Europy i wstąpił do Armii Polskiej we Francji. Został przydzielony do 7. kompanii 1 Pułku Strzelców Polskich. Ranny w czasie wypadu na niemieckie okopy pod Saint-Hilaire-le-Grand w Szampanii. Po zwolnieniu ze szpitala wyjechał w 1919 do Polski z 1 Instrukcyjnym Pułkiem Grenadierów – Woltyżerów. Walczył w szeregach 42 Pułku Piechoty im. Generała Jana Henryka Dąbrowskiego w wyprawie kijowskiej, wojnie z bolszewikami oraz w ramach Frontu Pomorskiego. W 1920 awansował na kaprala.
Po 1920 zamieszkał w Warszawie i podjął pracę w Zakładach Amunicyjnych „Pocisk”. W latach 30. XX w. mieszkał przy ul. Podskarbińskiej 4-2 m. 6.
W 1920 poślubił we Włocławku Stefanię, córkę Konstantego Kwiatkowskiego i Franciszki z Górczyńskich. Posiadali ośmioro dzieci: Jana, Zygmunta, Eleonorę, Jadwigę, Wandę, Zofię, Józefę oraz Annę.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 9 października 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.. Krzyż Żołnierzy Polskich z Ameryki Odznaka pamiątkowa Frontu Pomorskiego Miecze Hallerowskie francuski Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny
Przypisy