Od 1909 uczęszczał do Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. 1 sierpnia 1914 w Oleandrach wstąpił do Legionów Polskich. Pełnił służbę w c. k. Komendzie I Brygady w charakterze gońca. W styczniu 1915 został zwolniony z Legionów „z powodu młodocianego wieku i niedorozwoju fizycznego”. Po powrocie do Krakowa kontynuował naukę w c. k. Gimnazjum V. Dwa lata później zdał tam egzamin maturalny. 15 września 1917 został wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Ukończył szkołę oficerów artylerii. Egzamin złożył z odznaczeniem. Został przydzielony do c. k. Pułku Artylerii Polowej Ciężkiej Nr 46. Służbę w armii zaborczej pełnił do 31 października 1918.
W listopadzie 1918 wstąpił do 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów. Został przydzielony do 3. baterii i w jej szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. 1 marca 1920 został przeniesiony do 16 Pułku Artylerii Polowej. Wyróżnił się w walkach pod wsią Średnica-Maćkowięta (2 sierpnia) i Paproć Mała (4 sierpnia), dowodząc w zastępstwie 2. baterią I dywizjonu. 8 i 20 sierpnia 1920 porucznik Lubomir Głażewski sporządził dwa wnioski na odznaczenie podporucznika Döllingera Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. Oba wnioski „gorąco poparł” podpułkownik Adam Koc, dowódca Dywizji Ochotniczej, do której przydzielony był I dywizjon.